maandag 29 juli 2019

vrij 19za 20zo 21ma 22
di 23wo 24do 25vrij 26
za 27zo 28ma 29di 30
totaal terug

Le Brugeron – Coubon, 114 km, 1350m stijging, totaal 1251 km

We zitten dus iets voor op schema, omdat we in Le Brugeron, ipv Noiretable zijn terechtgekomen. Dan begint het toch te jeuken om een dag eerder de Ardeche te gaan bereiken. Geert zweert ondertussen op zijn Michelin kaart, die hij te pas en te onpas erbij pakt. Zoeken op de Garmin handheld GPS is wat lastiger, maar tot nu doe hebben we het Benjaminse-lokspoor gevolgd. Steeds vaker vinden we onze eigen route, of nemen we een shortcut.

De etappe van vandaag is een mooie, met veel kleine dorpjes die ook kleine winkeltjes hebben met simpele zaken die we kunnen gebruiken. Ontbijten doen we bijna altijd met stokbrood, tomaatjes, ham, kaas. We kopen ook in voor de middag (dezelfde spullen, maar dan ook blauwe bessen of frambozen).

Het fietsen gaat zonder blessures, behalve dat ik sinds ik ook op de trappers sta bij beklimmingen, last krijg van de buitenkant van mijn rechter enkel. Vreemd genoeg is dat niet zozeer juist als ik fiets maar als ik loop of even afstap. Mijn rechtervoet staat al wat scheef, maar nu moet ik ‘m nog schever houden, wil ik er geen last van hebben. Omdat het fietsen nog prima gaat, besteed ik er geen aandacht aan. Wat altijd een probleem was, is zadelpijn. Ik heb in de voorgaande etappes mijn fietsbroek aangehad met zeempje erin, natuurlijk. Omdat het toch echt begon te irriteren (door de hitte, door het geschuif?) heb ik mijn reservebroek zo over het zadel getrokken dat ik in feite op 2 zemen op elkaar aan het fietsen was. Na een dag fietsen hielp dat ook niet meer. Dan maar in arren moede alleen een joggingbroekie aangetrokken. En dat ging een stuk beter. Minder wrijving, minder irritatie. Wel bot op zadel, dus benieuwd wat dat voor effect heeft in de laatste etappes.

Het doel is vandaag om naar de grote stand Le Puy-en-Velay, regionaal hoofdstadje in het Centraal Massief te fietsen. Op de vorige camping kwam ook een man in zijn eentje de camping opgefietst, later dan wijzelf, en is in een kleine tent gaan slapen. Op weg naar Puy haalde deze man ons in, en ik heb een tijdje met hem samen gefietst. Hij heet Jorrit, en komt uit Groningen en is beeldend kunstenaar bij Biotoop. Check zijn werk. Supercool, modern, origineel en kleurig.

Hij heeft interessante dingen verteld over de tijd dat hij fietskoerier was in Groningen, totdat de elektriciteit het leuke van die job verpestte (iedereen moest van de baas met trapondersteuning aan het werk). Ik vertelde hem dat ik juist voor deze fietstocht mijn haar had afgeknipt: minder zweet, benauwd, etc. Jorrit scheen geen last te hebben van zijn lange haar, dat was juist wat verkoelend/afschermend. Hij was op weg naar o.a. Barcelona, en misschien nog verder. Hij heeft de rechter Ortlieb achtertas openstaan en zo nu en dan haalt hij het boekje van Benjaminse er rap uit, en gaat met ellebogen op het stuur rustig in het boekje bladeren, tijdens het fietsen. Grappig om zo te zien, dat tekent de ervaren fietser. Na een tijdje was het duidelijk dat hij sneller fietste dan ik met mijn pakezel-uitrusting, en na een rustpauze aan een beekje en wat verhalen over en weer, is Jorrit verder gegaan op een D-weg volgens het boekje van Benjaminse. Ik moest volgens het Benjaminse-GPS-kruimelspoor juist een kleine bergweg op, die smal, geasfalteerd en best steil was. Zelfs in de 1 was het zwoegen, en ik was blij dat het een donker bos werd, vanwege de schaduw.

…..we zijn alletwee afzonderlijk langs Chateau de Polignac gereden….

Na het bos kwamen er best veel stukken met veel verkeer. Ik had van tevoren niet gedacht, dat deze route (van Benjaminse) zoveel verkeer en ook vrachtverkeer zou hebben. Ik zag inmiddels dat Geert dwars door Puy aan het fietsen was. Om het autoverkeer te vermijden heb ik opnieuw gekozen voor een omweg, die om de stad Puy heenging, en langs de Loire liep. Opnieuw mooie stukjes met prachtige hooggelegen kleine burchten en kastelen. Het ideale ridder-landschap. Na goed zoeken vond ik de camping aan de Loire en ook dit was een apart ding. De camping, Le Coubon, draaide niet zo goed, totdat de eigenaars op het terrein een escape-game gingen exploiteren, o.a. in oude caravans. Ook kan je er squads huren, en je arm laten afbijten door 2 Dobermann honden, die gelukkig achter tralies zaten.

De camping eigenaars zouden “iets” klaarmaken voor ons, alhoewel er verder niet echt veel gasten aan het eten waren, in het restaurant. We hebben die avond met open ogen gekeken (en natuurlijk daarna zitten watertanden en smullen) naar alle lekkernijen die ze hebben aangesleept. Echt superlekker eten, totaal niet verwacht van deze toch min of meer achterbuurt-camping. Toen de rekening kwam zaten we ook nog eens 2 tientjes te hoog met de schatting. Dus: soms/vaak kan het echt enorm meevallen in Frankrijk.

….de plaatselijke DJ op de camping….

Lollig van de drank strompelden we naar onze tenten. En wie zit daar in zijn eigen tentje, vlak bij onze tent? Jorrit, die wel later dan ik op de camping is aangekomen. Waarschijnlijk flink in Puy rondgeneusd, of andere afslagen genomen. Jorrit Sinke, als je dit leest, neem even contact op (info@varga.nl), want we zijn benieuwd tot waar je bent gekomen in Spanje!