Tag: life

Verliefd worden met een algoritme

Je opa en oma en ouders hebben elkaar waarschijnlijk ontmoet toen ze een rondje om de kerk aan het lopen waren of tijdens stijldansles. Tegenwoordig laten steeds meer mensen liefde niet meer over aan toeval maar aan hogere wiskunde, genaamd het algoritme.

De online datingsites en koppeldiensten schoten recentelijk als kool uit de grond. Zij beweren allemaal dat hun algoritme de ideale partner voor je zal vinden. De meningen over deze mathematische benadering van liefde lopen nogal uiteen. Het is de strijd tussen de efficiëntie van algoritmen en het toeval.

De wiskunde achter online daten

Sommige datingsites maken niet gebruik van hogere wiskunde: elk online profiel bevat dan een lijst met kenmerken en interesses. Hoe meer van deze kenmerken en interesses overeen komen, hoe hoger het matchpercentage van twee personen. Vrij beperkt als je het ons vraagt. Maar, niet iedere koppeldienst maakt gebruik van dit soort overzichtelijke berekeningen.

Volgens Christian Rudder is er geen twijfel over mogelijk dat je met behulp van algoritmen menselijke aantrekkingskracht kunt berekenen. Rudder is afgestudeerd aan Harvard als wiskundige en is oprichter van de goedlopende datingsite OKCupid. OKCupid maakt gebruik van een algoritme dat de perfecte match zou kunnen maken tussen mensen. Check hieronder de video waarin hij OKCupid’s algoritme uitlegt.

In 2007 won Gavin Potter de Netflix prijs met het bedenken van een idee om de aanbevelingen voor films en series voor Netflix gebruikers te verbeteren. Potter geloofde dat de smaak van de kijkers kon worden bepaald aan de hand van de films en series die ze al hadden bekeken. Zijn idee werkte en werd later ook toegepast op datingsites onder de noemer collaborative filtering. Ook op mensen bleek de berekening te kloppen.

Collaborative filtering bij koppeldiensten werkt als volgt: de voorkeuren van mensen worden verzameld en vervolgens worden de mensen gegroepeerd in groepen van mensen met dezelfde voorkeuren. Omdat er bij datingsites zo veel mensen staan ingeschreven en er zo veel data wordt verzameld is het onduidelijk wat de groepen mensen gemeen hebben, maar het werkt.

DatenUiteindelijk zegt de snelle ontwikkeling van algoritmen op datingsites meer over onze relatie met technologie dan over onze relatie met elkaar.

Uit Potter’s succesformule kwam het bedrijf RecSys voort, dat het algoritme loslaat op verschillende bedrijven. Het algoritme wordt dan per bedrijf aangepast en om bepaalde specifieke groepen creëren en specifieke voorkeuren voorrang te geven. Op deze manier kunnen datingsites mensen bedienen die op zoek zijn naar een partner met twee verschillende kleuren ogen of een voorliefde voor treinen.

Tegenwoordig willen we steeds meer van onze technologie. Ook als het op de liefde aankomt. Het moet nog efficiënter en nog makkelijker: met apps als Tinder en Happn zoeken we de personen die het dichtst bij zijn en dus makkelijk te bereiken.

Er is meer tussen algoritme en aarde

Net als OKCupid propageren veel online koppeldiensten dat ze gebruik maken van wiskunde om je te koppelen aan de liefde van je leven. De smart technologieën die ze gebruiken letten vaak alleen op persoonlijkheidskenmerken. Toch is een groot gedeelte van aantrekkingskracht en de uiteindelijke klik tussen twee personen volgens grootschalige onderzoeken ook afhankelijk van andere kenmerken.

algoritme

 

Een zwakte van deze computermatige manier van matchmaken is ook dat mensen ook kunnen liegen over hun voorkeuren. Dit is iets waar je, hopelijk, face-to-face snel achter zou komen maar wat een computer er niet uit kan filteren. De meningen over koppelalgoritmen lopen daarom wel uiteen. Uiteindelijk zegt de snelle en geavanceerde ontwikkeling van algoritmen op datingsites misschien ook wel net zoveel over onze relatie met technologie dan over onze relatie met elkaar.

Dit is een artikel afkomstig van WANT, van 18  juli 2017